zajajco-kontrblog

HAHAHA czekałam, aż padnie to pytanie!
Odpowiedź brzmi: NIE MA TAKIEGO NUMERU!

Jako że udział biorę wyłącznie w konkursach, w których widzę jakąkolwiek szansę na wygraną – konkurs na Blog Roku niniejszym sobie odpuściłam. co widać na załączonym obrazku.

Spora doza samokrytycyzmu zmusza mnie do przyznania się, że bez pomocy paru setek krewnych, znajomych, powinowatych oraz bez pomocy mega akcji promocyjno-edukacyjnej, szanse me są nikłe.

Poza tym, na co mi to, ja się pytam.

Laptopa mam. Kasę mam. Biżuterii nie noszę, bo – zwłaszcza ta droga – słabo na mnie wygląda.

No i chora nie jestem, odpukać.

Póki co, piszę wyłącznie dla satysfakcji, a jest ona niemała.

Dla kasy może w przyszłym roku.

Ale nic nie obiecuję.

Najmilsi, jak mawiał nasz ksiądz proboszcz.

Wszystkich zainteresowanych uprzejmie informuję, że Waż mój i ja stanowimy odrębne byty.

Wszelkim insynuacjom, jakobym była li i jedynie produktem wyobraźni schizofrenika, daję stanowcze dementi.

Gwoli komentarzy typu „a może by tak Twoja żona coś napisała”.

Jak ktoś za mną tęskni, to zapraszam listy miłosne pisać na MOIM blogu.

Istnieję. Czytam. Czasem nawet odpisuję.

A notka będzie jak się skończy ten nerwowy tydzień, co trwa już od dwóch miesięcy.

Zostańcie z Bogiem.

Miałam na studiach taką ekipę czterech koleżanek. Powtarzam: miałam. Jedna wyemigrowała, co w zasadzie było najmniej bolesne, a reszta? No cóż. Wąż mój się już wypowiedział w temacie, kładąc nacisk na jeden z aspektów „opłatkowego” spotkania. Ja natomiast skupię się na innym, znacznie dla mnie ważniejszym.

Jakoś tak się nieprzyjemnie w tym roku złożyło, że każde takie przedświąteczne spotkanie przyniosło mi przykrą wiadomość.

Spotkanie w pracy: odchodzi z naszego zespołu kolega, bohater kina akcji, ulubieniec pań, książę i pan prezes. Odchodzi co prawda do lepszej (czytaj: na wyższym stanowisku) pracy w innej instytucji, ale NAS zostawia. Raz, że będziemy tęsknić, dwa, że trzeba się będzie podzielić jego robotą. Szczegół że i bez tego jest ciężko…

Spotkanie chóralne: rozstali się nasi znajomi, Brangeliną ich po cichaczu nazywaliśmy. Wszystko było tak pięknie, wszystko szło ku bajkowemu (i żyli długo i szczęśliwie) zakończeniu, a tu nagle ni z tego ni z owego – DUP! W ryj dostałam taką wiadomością. Prędzej bym się wojny spodziewała. Co, jak to, dlaczego? Z jakiej racji? Nie tak miało być! Miało być cudnie. Nie tak się umawialiśmy. Patrzyłam w nich jak w tęczę i raptem mi tę tęczę zwinęli  w rulon i do magazynu.

No i finał: spotkanie opłatkowe u koleżanki ze studiów, na którym dowiedziałam się, że nie mam już koleżanki ze studiów.

Gwoli wprowadzenia: nie zliczę, ile smsów z propozycją spotkania zostało bez odpowiedzi, ile zostało skwitowane odpowiedzią wykrętną, ile było „niemamczasów”, „wyjeżdżamów” i „jestemzajętów”. Wszystko to rozumiałam, jest nas cztery, każda ma inne zajęcia, rozkład dnia, obowiązki i priorytety. Ciężko się zgrać, nie wszyscy muszą od razu radośnie lecieć na moje skinienie. Zawsze jednak doceniałam, gdy udało mi się załapać na jakieś wspólne wyjście. Dużo tego nie było.

Dlatego naprawdę się ucieszyłam, że znów uda się nam spotkać w pełnym składzie, nacieszę się wreszcie za wszystkie czasy i wszystkiego się dowiem.

No to się dowiedziałam.

Dziwnie mi się zaczęło robić już na początku imprezy. Kilkunastoosobowe grono i wszyscy mieli wspólne tematy. Oprócz nas, Węża czyli i mnie.  Trochę dziko, nagle się okazało że jak się kogoś nie widzi przez cztery miesiące to jak dekada, właściwie trudno się wbić w rozmowę o czymś, co nas nie dotyczy. I kolejne zaskoczenie: jesteśmy nudziarzami. Normalnie nie mamy o czym opowiadać. No, bo o czym to się rozwijać: najpierw idziemy do pracy, potem wracamy, jemy jakiś obiad i napawamy się swoim szczęściem? Średnia atrakcja towarzyska, mało emocjonujące, zero akcji… Porażka. Tak więc oto skupialiśmy się głównie na słuchaniu, które znajdowałam o wiele bardziej interesującym.

To było o wiele lepsze. Wszystkie dziewczyny są na prostej, życie im się układa i mają się dobrze oraz coraz lepiej, jedna planuje to, inna tamto, nareszcie jest fajnie i nic się nie wali, żadnych niepowodzeń i tragedii. Siedziałam i czułam, jak mi się robi coraz cieplej na sercu.

A potem się zaczęły slajdy z mijającego roku i wspominki. I zrobiło się jakby ciutkę chłodniej.

Wspólny wyjazd moich trzech koleżanek i ich partnerów – zaraz, czy to nie był ten czas kiedy chciałam je zwołać na grilla w parku i każda była bardzo zajęta planami urlopowymi z rodziną? Wspólny weekend moich trzech koleżanek i ich partnerów w domku na wsi – tak jakby w okolicach terminu, gdy usiłowałam zorganizować spotkanie i wszyscy byli bardzo zapracowani albo mieli już plany? Impreza w moim ulubionym lokalu, na której tylko mnie zabrakło? Co jeszcze? I po co tu w ogóle jesteśmy? Czy oni wszyscy naprawdę sądzą że jestem upośledzona i się nie połapię, że coś się nie zgrało?

Pękłam w momencie, gdy koleżanka od rozwodu wstała zza stołu i ruszyła w stronę toalety. W bardzo charakterystyczny sposób ruszyła, jak kaczuszka i trzymając się za plecy. Dopiero wtedy miałam okazję zauważyć, że ta śliczna błękitna tunika to ciążówka. Jak ona się ruszyła, tak się wszystkim temat przypomniał i zaczęły się zwykłe w takich razach żarty i docinki, a ja najpierw się rozjaśniłam, po czym skojarzyłam fakty i zgasłam…

Jakiś czas temu dostałam od naszej gospodyni smsa, po dość długie przerwie w kontaktach: „Lalka, a Ty jesteś może w ciąży?” Naśmiałam się wtedy, pamiętam że nawet Wężowi mówiłam o patrz, sms kontrolny żeby było o czym gadać przy kawie… „Jasne że nie, przecież bym od razu się pochwaliła. Czemu?” „Nic,tak tylko pytam co u Ciebie:)”

Szybko sobie policzyłam termin. No, tak. Jesteśmy sobie cholernie bliskie. Rozumiem, że nie jestem pępkiem wszechświata i w związku z tym nie oczekuję bynajmniej zawiadomień na złotym papierze. Ale gdyby w naszym wąskim gronie jakaś informacja miała być przekazana, byłaby przekazana. W związku z tym komunikat musiał być prosty i jasny: dziewczyny, jestem w ciąży, nie mówcie Lalce…

I co w związku z tym? Chciały sprawdzić, czy konkurencji nie robię? Nic nie rozumiem, o co w tym wszystkim chodzi? Po co ukrywać przede mną taką ważną i cudowną wiadomość? Bo spojrzę złym okiem i urok rzucę? A może nie zasłużyłam żeby się cieszyć razem z nimi? Albo nie powinno mnie to interesować – podobnie jak cała reszta minionego roku, w którym jakoś zabrakło dla mnie miejsca wśród moich koleżanek.

Przełknęłam jakoś i to, chociaż ciężko było. To nie było specjalnie, powtarzałam sobie, to nie jest złośliwość, to nie jest żadna demonstracja. Nie popadaj w paranoję.

No i wtedy moja ciężarna koleżanka z krzywym uśmieszkiem i patrząc mi prosto w oczy zaczęła opowiadać, jak spędza zwykły dzień; mianowicie, pośpi sobie do dziewiątej, po czym wstaje, zakłada paputki i zajmuje się czymś miłym aż do powrotu męża. Generalnie się nie przemęcza i nic nie musi. Oraz, że każda dziewczyna powinna tego spróbować. Lalka, a kiedy wy się wreszcie zdecydujecie?

Godzinę wcześniej opowiadałam, ile czasu spędzam w pracy, ile mam czasu prywatnego, ile mam zaległego urlopu, którego nie wybiorę najprawdopodobniej do następnego milenium oraz, że w tym roku półtora tygodnia zaległego zeszłorocznego urlopu spędziłam przy łóżku umierającej osoby oraz że nie jestem pewna, czy w bieżącym stanie rzeczy donosiłabym ciążę.

Tutaj już trudno mi się było oszukiwać.

Godzinę później beczałam w Wężowy rękaw. Ja pierdolę, nie żałuję im, nie żałuję nikomu. Potrafię się cieszyć szczęściem koleżanki, mimo że nie pochwalam sposobu w jaki je zdobyła.

Ale trzeba mi na to pozwolić. Widać ze swoim spaczonym światopoglądem nie zasłużyłam… Więc trzeba dowalić? Patrz, ty świętoszkowata pierdoło, ja mam a ty nie masz. I kto miał rację, kto ma lepiej? Kto siedzi w miękkim i pierdzi w stołek, podczas kiedy ty ze swoimi zasadami zapierdalasz w kieracie?

Tak to wygląda. Najpierw się wyzłościłam i wypłakałam, potem zaczęłam myśleć. Czy jestem zawistnicą? Bo żal mi, że nie mam spokoju i muszę ciągle martwić się o przyszłość? Pewnie tak. Możliwe.

Jednocześnie – przykro, ale prawda – moja bliska, jak zawsze wierzyłam, znajoma postanowiła mi coś pokazać i za coś mnie ukarać w ten zimowy świąteczny czas. Dostałam kopa w poślady, teraz siedzę, rozcieram i zastanawiam się za co właściwie.

Ciekawe, czy zobaczymy dzidzię. Pewnie nie. W końcu wiosną Anno domini 2011 o terminie swojego ślubu też nas nie zawiadomili…